Marcel Thielemans

Uit OmroepmuziekWiki

Ga naar: navigatie, zoeken

Marcel Thielemans (Schaarbeek (België), 13 mei 1912 – Hilversum, 15 mei 2003) was een uit België afkomstige Nederlands zanger, trombonist, componist en orkestleider.


Inhoud

Biografie

Marcel Thielemans werd geboren in Schaarbeek, een voorstad van Brussel. Zijn vader had er een bakkerswinkel, maar speelde ook in de fanfare. Negen jaar oud mocht Marcel ook een partijtje meeblazen.
Na de middelbare school ging Thielemans naar het conservatorium in Brussel, studeerde (klassiek) trombone en trompet en kreeg een baan in het Philharmonisch Orkest van Brussel. Maar zijn hart lag bij de amusementsmuziek. Hij speelde in nachtclubs en kreeg steeds meer werk. Begin jaren dertig werd hij ontdekt door Theo Uden Masman die hem, na zijn militaier dienst, naar Nederland haalde.
Thielemans scoorde een groot aantal hits met The Ramblers: Over 25 jaar, Het boemeltje van Purmerend, Als sterren flonk'rend aan de hemel staan [1], Veel mooier dan het mooiste schilderij en Als op Capri. Thielemans maakte ook het Franstalige lied populair in Nederland. Oui, oui, oui en Rien n'a pu m'échapper [2] behoren tot zijn bekendste liedjes.
Hij trad ook veelvuldig op in het buitenland (Engeland, Duitsland, Zwiterland).


Betekenis voor de omroepmuziek

Op 1 september 1933, kwam Thielemans bij The Ramblers terecht, waar hij ruim 30 jaar zou blijven. "Ik was verschrikkelijk vereerd toen ik in 1933 een aanbieding van Theo Uden Masman kreeg om bij dat toen al beroemde orkest te komen spelen. Wie was ik helemaal? Een Belgische jongen, nèt uit militaire dienst. En dan mag je werken bij een populair Nederlands dansorkest. Of beter nog: een Europees top-orkest, want dat waren The Ramblers toen al. Ik heb – toen ik een paar jaar met de band meedraaide – uitnodigingen gekregen van bekende buitenlandse orkestleiders. Van Ray Ventura bijvoorbeeld, een god in die dagen. Het is Theo Uden Masman geweest die me er steeds van heeft weerhouden bij The Ramblers te vertrekken – en eerlijk, ik heb er geen spijt van gehad. Als ik m’n leven mocht overdoen, deed ik het wéér zo".
Vanaf 1936 waren The Ramblers overal in het land te zien."De VARA heeft ons toen een geweldig contract aangeboden: negen maanden lang vast werk. In de drie overige maanden speelden we in Hamdorf, een destijds zeer chique gelegenheid in Laren. Dus we zaten gebakken voor het hele jaar. Maar ook bij de VARA was het heel hard werken. Bijna dagelijks een uitzending, meestal rond de lunch, en dan een aftandse bus in, naar een of ander dorp in de provincie".
The Ramblers bleven in de oorlog doorspelen. Dat bezorgde hen toen problemen met de Duitse bezetters en ná de bevrijding moeilijkheden met mensen die er schande van spraken dat er gewoon muziek was gemaakt. "We hebben in de oorlog allerlei soorten gedonder gehad. Met een liedje van Jack Bulterman bijvoorbeeld. Morgen komt een nieuwe dag heette dat ding. Dus Theo Uden Masman en Bulterman moesten zich onmiddellijk melden bij de Gestapo: Wat dat betekende, morgen komt een nieuwe dag... Er waren telkens van zulke incidenten. We kregen er van langs omdat onze muziek te Engels, te jazzy of te negroïde was. Een NSB-krant schreef dat we duidelijk anti-Duits waren en maar beter allemaal naar de fabrieken in Duitsland konden worden overgebracht. (...) Er waren twee Joodse musici bij ons, Sem Nijveen en Sal Doof. Masman heeft er hard voor gevochten dat zij konden blijven. Zij waren de enige Joodse musici, die nog zo lang hebben kunnen doorspelen. Later is Sal Doof toch nog in een concentratiekamp omgekomen. (...) Toen we eind 1945 in het Amsterdams Concertgebouw speelden, riepen ze Heil Hitler en smeten rookbommen naar ons. Met oranje rook. Ik stond met tranen in mijn ogen te zingen...".

Behalve in The Ramblers zong Thielemans ook in talloze andere Nederlandse (radio)orkesten. In 1957 en 1960 nam hij deel aan het Nationaal Songfestival. In 1957 met 2 liedjes (Simpe, sampe, sompe en Ik weet nog goed), in 1960 met De carroussel. Toen de TV zijn intrede deed trad hij op in tal van amusementsshows, w.o. Een beetje net als toen en Boertjes van Buuten.

In 1964 kwam een einde aan The Ramblers. Bij de heroprichting van The Ramblers door Jack Bulterman in 1974 was ook Thielemans weer van de partij. Na het overlijden van Bulterman nam hij in 1978 de rol van orkestleider over. Marcel Thielemans nam (definitief) afscheid van de band in 1998.


Trivia

Hij was erg populair. "Het was wel mooi om een vedette te zijn. Ik was geliefd bij de Hollandse meisjes. Na het optreden stonden ze met drommen te wachten. En ze kwamen ook wel eens bij me aan de deur om een handtekening op haar petticoat te vragen".


Bronnen en referenties

Website Muziekbibliotheek van de Omroep [3]


Externe links

Persoonlijke instellingen
informatie