Harry de Groot

Uit OmroepmuziekWiki

Ga naar: navigatie, zoeken

Harry de Groot (Amsterdam, 24 december 1920 - Blaricum, 27 september 2004) was een Nederlandse componist, arrangeur, dirigent en accordeonist.

Inhoud

Biografie

De Groot was op 19-jarige leeftijd al beroepsmusicus. Hij verdiende zijn geld als bassist en pianist. Van zijn vader, die humorist was, leerde hij het vak van muzikaal begeleider. Hij trok door het land als begeleider van artiesten als Heintje Davids, Willy Derby, Lou Bandy en Louis Davids.
Vlak voor en na de oorlog was hij betrokken bij een aantal orkesten en actief als arrangeur en componist. Hij was de componist van een groot aantal liedjes voor onder andere Johnny Jordaan en Tante Leen, waaronder Geef mij maar Amsterdam, Een Pikketanussie, De zon schijnt voor iedereen en Als het orgel speelt op die ouwe Lindengracht.
De Groot was een voorvechter van het Nederlandse lied en misschien werd hij daarom in 1969 onderscheiden met de Gouden Harp. In 1980 ontving hij de Bulgaarse regeringscultuurprijs, de Cyril en Methodius Orde (De Groot was 24 jaar lang jurylid van het "Gouden Orpheus"-songfestival). Hij was - na Herbert von Karajan - de tweede niet-Bulgaar die deze prijs kreeg. Internationale erkenning kreeg hij in 1981 ook met de Distant Accords Statuette.
In november 2000 werd hij benoemd tot erelid van de vereniging PALM (Professionele Auteurs Lichte Muziek).


Betekenis voor de omroepmuziek

Als orkestleider heeft De Groot sinds 1945 heel veel voor radio en televisie gewerkt. In zijn tijd bij de AVRO was hij er musical director. Over zijn jaren bij de NCRV zei hij: "Je moet het niet theatraal opvatten, maar daar heb ik mijn leven aan gegeven". Hij componeerde er de muziek voor beroemde TV series als Swiebertje, Vadertje Langbeen, De Kleine Waarheid, Stiefbeen en zoon Bartje en Farce Majeure. Voor dat laatste programma schreef hij zijn misschien wel bekendste hit Het is uit het leven gegrepen. Verder werkte hij mee aan praktisch alle televisieshows van Ted de Braak. Samen met Willy van Hemert schreef hij zeven musicals voor televisie waaronder Het meisje met de blauwe hoed en Er valt een ster. Ook alle tunes van de NCRV waren van zijn hand. Hij was als dirigent en arrangeur betrokken bij verschillende songfestivals.
Het publiek hoorde zijn muziek overigens veel vaker dan het zich realiseerde, want De Groot maakte tevens de muziek voor ontelbare reclamespotjes.
Eind jaren tachtig moest hij tot zijn teleurstelling weg bij de NCRV. Hij zei daarover: "Er is gewoon een tekort aan geld bij de NCRV Ze kunnen voor hun produkties geen groot orkest meer betalen. Zelfs geen kleine orkesten. Alles staat nu op de band. Terwijl het publiek wel om een orkest vraagt. Want het leeft"


Trivia

Bibliografie

Bronnen en referenties

  • Wikipedia [1]


Externe links

Persoonlijke instellingen
informatie