Boy Edgar

Uit OmroepmuziekWiki

Ga naar: navigatie, zoeken
foto: Rob Vos, 1971

George Willem Fred (Boy) Edgar (Amsterdam, 31 maart 1915 – Amsterdam, 8 april 1980) was een Nederlands pianist, trompettist, componist, arrangeur en orkestleider.


Inhoud

Biografie

Op de middelbare school kwam Boy Edgar voor het eerst in aanraking met de jazzmuziek. Hij leerde zichzelf piano- en trompetspelen spelen.
In 1932 begon hij met een opleiding medicijnen aan de Universiteit van Amsterdam. Om zijn studie te betalen trad hij veel op. In 1937 werd Edgar lid van het Haagse ensemble The Moochers. In 1939 werd hij leider van dit ensemble, en dat bleef hij totdat de Duitse bezetter jazzmuziek verbood.
Ook als arrangeur was Edgar autodidact. In de oorlogsjaren componeerde en arrangeerde hij af en toe voor orkesten, die wel mochten doorspelen. In 1944 werd nog werk van hem door het orkest van Dick Willebrandts op de plaat gezet.
De eerste jaren na de oorlog trad hij op als pianist in verschillende Europese landen. Met zijn eigen orkest en in andermans gezelschappen. Daarnaast schreef hij arrangementen voor de radio-orkesten.
De jaren vijftig waren gewijd aan promotieonderzoek naar de ziekte multiple sclerose en de verzorging van zijn vrouw, die aan deze ziekte leed. Na haar overlijden in 1958 pakte hij de muzikale draad weer op.
Eind 1960 trad Boy Edgar voor het eerst weer op. Op uitnodiging van Ado Broodboom werd hij arrangeur en leider van een big band rond de muzikanten van The Diamond Five voor een eenmalig optreden in het Concertgebouw. Het optreden was zo succesvol dat de VARA het orkest onder de naam Boy's Big Band engageerde voor regelmatige radio-optredens. Met deze band zette hij in de jaren zestig de Nederlandse jazz op de kaart. Ondertussen was hij directeur van het neuropathologisch laboratorium 'Meer en Bosch' in Heemstede geworden. In deze periode maakte hij enkele langspeelplaten, won een Edison (voor Finch Eye) en trad regelmatig op met internationale sterren op radio en televisie.
In 1964 kreeg hij de Wessel Ilcken Prijs van de Stichting Jazz in Nederland. Van oktober 1966 tot 1969 verbleef Edgar in de Verenigde Staten om daar aan enkele universiteiten les te gaan geven en verder onderzoek te doen. Terug in Nederland werd hij huisarts in de Bijlmermeer. Zijn Big Band, die tijdens zijn afwezigheid al uit elkaar was gevallen, werd in 1971 definitief opgeheven. In de jaren zeventig dirigeerde Edgar de groep Boy’s Sound. Eind 1979 stopte hij met zijn huisartsenpraktijk. Korte tijd later overleed hij.


Betekenis voor de omroepmuziek

Begin jaren zestig zond de VARA maandelijks een concert uit van Edgar en zijn Boy’s Big Band. Er volgden meer radio- en televisieoptredens. Behalve voor zijn eigen big band schreef Edgar ook arrangementen voor andere radio-orkesten waaronder het Metropole Orkest.


Trivia

In 1974 ontving Edgar de Gouden Notekraker [1]
Als eerbetoon voor de rol die Edgar in het Nederlandse jazzleven gespeeld had, werd de Wessel Ilcken Prijs, die hij in 1964 had gewonnen, in 1980 in Boy Edgarprijs omgedoopt; sinds 1992 heet hij de VPRO/Boy Edgar Prijs [2]


Discografie

  • Now's the time Artone MGOS S 9463 (1965)
  • Finch Eye Artone MDS 3001 (1967)
  • Live in Shaffy White Elephant PE 888.017 (1973)
  • Music was his mistress BV Haast 022 (1977)


Bronnen en referenties

  • Biografie Muziek Centrum Nederland [3]
  • Biografie Biografisch Woordenboek van Nederland [4]


Externe links

Persoonlijke instellingen
informatie